આખરી મુસાફરી: પ્લેટફોર્મ નંબર 0

અમદાવાદ રેલવે સ્ટેશન પર રાત્રિના બે વાગ્યા હતા. ચારે બાજુ સન્નાટો હતો, માત્ર ક્યારેક ક્યારેક માલગાડીના એન્જિનનો અવાજ સંભળાતો. આદિત્ય, એક સોફ્ટવેર એન્જિનિયર, તેની ઓફિસના કામથી કંટાળીને વતન પાછો ફરી રહ્યો હતો. તેની પાસે ટિકિટ તો હતી, પણ જે ટ્રેનમાં તેને જવાનું હતું તે પ્લેટફોર્મ નંબર ૪ પર આવવાની હતી.

પરંતુ, એ રાત્રે કંઈક અલગ જ થવાનું હતું. સ્ટેશનના એનાઉન્સમેન્ટમાં એક અવાજ ગુંજ્યો: "ધ્યાન આપશો, સ્પેશિયલ ટ્રેન પ્લેટફોર્મ નંબર 0 પર થોડી જ વારમાં આવશે."

આદિત્ય ચોંકી ગયો. તેણે આટલા વર્ષોમાં ક્યારેય 'પ્લેટફોર્મ નંબર 0' વિશે સાંભળ્યું નહોતું. કુતૂહલવશ તે સ્ટેશનના છેવાડાના ભાગ તરફ ચાલવા લાગ્યો, જ્યાં એક જૂનો અને અંધારો રસ્તો હતો.

પ્લેટફોર્મ પરનું રહસ્ય

ત્યાં પહોંચતા જ આદિત્યએ જોયું કે એક જૂની, કાળા રંગની વરાળથી ચાલતી ટ્રેન ઉભી હતી. આજના જમાનામાં આવી ટ્રેન? તે નવાઈ પામ્યો. પ્લેટફોર્મ પર માત્ર પાંચ-છ લોકો હતા, અને બધાએ સફેદ કપડાં પહેર્યા હતા. કોઈ કશું બોલતું નહોતું, બસ શૂન્યમનસ્ક ભાવે ટ્રેનની રાહ જોતા હતા.

આદિત્યએ એક વૃદ્ધ માણસને પૂછ્યું, "કાકા, આ ટ્રેન ક્યાં જશે?" વૃદ્ધે ધીમેથી મોઢું ફેરવ્યું. તેમની આંખોમાં કોઈ જીવંતતા નહોતી. તેમણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું, "જ્યાંથી કોઈ પાછું નથી આવતું."

આદિત્યને લાગ્યું કે કદાચ આ કોઈ મજાક છે. તે ટ્રેનમાં ચડી ગયો. ટ્રેનની અંદરનું દ્રશ્ય વધુ વિચિત્ર હતું. સીટો મખમલની હતી પણ તે પર જૂની ધૂળ જામી હતી. ટ્રેન ઉપડી, પણ પાટા પર ચાલવાનો અવાજ આવવાને બદલે એક વિચિત્ર સુસવાટો સંભળાતો હતો.

સત્યનો સામનો

ટ્રેન ચાલતી હતી પણ બારીની બહાર જોતા કંઈ જ દેખાતું નહોતું—માત્ર કાળું અંધારું. આદિત્યને ડર લાગવા માંડ્યો. તેણે વિચાર્યું કે તે નીચે ઉતરી જાય, પણ દરવાજા લોખંડની જેમ જકડાઈ ગયા હતા. એટલામાં એક ટિકિટ ચેકર (TC) આવ્યો.

તેનો ગણવેશ ફાટેલો હતો અને તેના ચહેરા પર લોહીના ડાઘા હતા. તેણે આદિત્ય પાસે ટિકિટ માંગી. આદિત્યએ ધ્રૂજતા હાથે પોતાની ટિકિટ આપી. TC એ હસીને કહ્યું, "આ ટિકિટ અહીં નહીં ચાલે, સાહેબ. આ ટ્રેનમાં આવવા માટે તમારી પાસે 'જીવનની ટિકિટ' પૂરી થયેલી હોવી જોઈએ."

આદિત્યના હોશ ઉડી ગયા. તેને અચાનક યાદ આવ્યું... ઓફિસથી નીકળતી વખતે તેની કારનો ટ્રક સાથે ભયાનક અકસ્માત થયો હતો. તેને લાગ્યું હતું કે તે બચી ગયો છે અને સ્ટેશન પહોંચી ગયો છે, પણ સત્ય કંઈક અલગ જ હતું.

ભયાનક અહેસાસ

તેણે પોતાના ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો. તેના હાથમાં લોહીવાળો રૂમાલ હતો જે અકસ્માત વખતે તેણે વાપર્યો હતો. તેણે આસપાસ જોયું, પેલા સફેદ કપડાંવાળા લોકો હવે તેની સામે જોઈને હસી રહ્યા હતા.

"સ્વાગત છે, આદિત્ય," એક અવાજ આવ્યો. "આ પ્લેટફોર્મ નંબર 0 છે—જીવતા અને મુએલા વચ્ચેની સરહદ. આ ટ્રેન માત્ર એવા લોકોને જ લેવા આવે છે જેમને ખબર નથી હોતી કે તેઓ હવે આ દુનિયામાં નથી રહ્યા."

આદિત્યએ જોરથી બૂમ પાડી અને બારીનો કાચ તોડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. અચાનક તેને એક જોરદાર ઝટકો લાગ્યો...

---

અંતિમ વળાંક

આદિત્યની આંખો ખુલી. તે હોસ્પિટલના બેડ પર હતો. ડોક્ટરો તેની આસપાસ દોડધામ કરી રહ્યા હતા. એક નર્સ બોલી, "ડોક્ટર, પલ્સ પાછી આવી રહી છે! આ ચમત્કાર છે!"

આદિત્ય હાંફી રહ્યો હતો. તેને લાગ્યું કે તે એક ખરાબ સપનું હતું. પણ જેવો તેણે પોતાનો હાથ જોયો, તેની હથેળીમાં એક નાની કાળા રંગની ટિકિટ હતી, જેના પર લખ્યું હતું: "પ્લેટફોર્મ નંબર 0 - વળતી મુસાફરી માટે રિઝર્વ."

તે સમજી ગયો કે તેને બીજું જીવન મળ્યું છે, પણ પ્લેટફોર્મ નંબર 0 હજી પણ તેની રાહ જોઈ રહ્યું છે... કોઈ બીજી રાત માટે.

શું આદિત્ય ખરેખર બચી ગયો હતો, કે પછી આ પણ તેના મગજનો કોઈ ભ્રમ હતો? સ્ટેશનની એ એનાઉન્સમેન્ટ હજી પણ તેના કાનમાં ગુંજતી હતી.

---

રહસ્ય: મૃત્યુ અને જીવન વચ્ચેની રેખા ખૂબ જ પાતળી હોય છે, અને ક્યારેક આપણે અજાણતા જ એ રેખા ઓળંગી જઈએ છીએ.