સોમનાથના દરિયાકિનારે આવેલી એ જૂની હવેલી 'શાંતિ નિવાસ' ખરેખર તો અશાંતિનું કેન્દ્ર હતી. વર્ષોથી બંધ પડેલી આ હવેલીમાં અજય નામના એક યુવાન લેખકે રહેવાનું નક્કી કર્યું. અજયને તેની નવી નવલકથા માટે એકાંત જોઈતું હતું, પણ તેને ખબર નહોતી કે આ એકાંત તેને ક્યાં દોરી જશે.
હવેલીના ચોકીદારે ચાવી આપતી વખતે ચેતવણી આપી હતી, "સાહેબ, બીજા માળના છેડે આવેલો પેલો લોખંડી દરવાજો ક્યારેય ખોલશો નહીં." અજયે હસીને વાત ટાળી દીધી, પણ માનવ સ્વભાવ મુજબ તેની જિજ્ઞાસા ત્યાં જ અટકી હતી.
પહેલી રાતનો અનુભવ
પહેલી રાત્રે જ્યારે દરિયાનો પવન હવેલીના બારી-બારણાં સાથે અથડાતો હતો, ત્યારે અજયને બીજા માળેથી કોઈના ચાલવાનો અવાજ સંભળાયો. ટપ... ટપ... ટપ... જાણે કોઈ ભારે બૂટ પહેરીને આંટા મારી રહ્યું હોય. અજય ટોર્ચ લઈને ઉપર ગયો, પણ ત્યાં કોઈ નહોતું. માત્ર પેલો લોખંડી દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો!
ચોકીદારે તો કહ્યું હતું કે તે રૂમ વર્ષોથી બંધ છે. અજયે હિંમત કરીને અંદર પગ મૂક્યો. ઓરડો ધૂળથી ભરાયેલો હતો. વચ્ચે એક ટેબલ પર એક જૂની ડાયરી પડી હતી.
ડાયરીનું રહસ્ય
અજયે ડાયરી ખોલી. તેમાં છેલ્લી તારીખ હતી: ૧૪ ફેબ્રુઆરી, ૧૯૭૪. લખાણ ધ્રૂજતા હાથે લખાયેલું હતું:
"તે મારી પાછળ જ છે. મેં તેને અરીસામાં જોયો છે. તે કોઈ માણસ નથી, પણ મારો જ પડછાયો છે જે હવે મારો રહ્યો નથી. જો કોઈ આ વાંચે, તો યાદ રાખજો—અરીસો ક્યારેય જૂઠું નથી બોલતો."
વાંચતા વાંચતા અજયના શરીરમાંથી લખલખું પસાર થઈ ગયું. અચાનક તેને અહેસાસ થયો કે ઓરડામાં ઠંડી વધી ગઈ છે. તેણે ટેબલ સામે લટકતો એક મોટો, જૂનો અરીસો જોયો જે મખમલી કપડાથી ઢંકાયેલો હતો.
ભયાનક સત્ય
અજયે ધીમેથી એ કપડું હટાવ્યું. અરીસામાં તેનું પોતાનું પ્રતિબિંબ દેખાતું હતું, પણ કંઈક વિચિત્ર હતું. અરીસામાં દેખાતો અજય હસી રહ્યો હતો, જ્યારે અસલી અજયના ચહેરા પર તો ડર હતો!
ધીરે ધીરે અરીસામાં રહેલા 'અજય'એ પોતાનો હાથ બહાર કાઢ્યો અને અસલી અજયનું ગળું પકડવા પ્રયત્ન કર્યો. અજય પાછળ હટ્યો, પણ રૂમનો દરવાજો આપમેળે બંધ થઈ ગયો. બહારથી ચોકીદારનો અવાજ સંભળાયો, પણ એ અવાજ માનવીય નહોતો.
"મેં ના પાડી હતી ને સાહેબ, કે આ ઓરડો ન ખોલતા... હવે તમે પણ આ ડાયરીનો જ એક ભાગ બની જશો."
અંતિમ વળાંક
બીજા દિવસે સવારે જ્યારે ગામલોકોએ હવેલી તપાસી, ત્યારે અજય ક્યાંય નહોતો. ટેબલ પર પડેલી પેલી જૂની ડાયરીમાં એક નવું પાનું ઉમેરાયું હતું. તેમાં તાજી શાહીથી લખેલું હતું: "૨ એપ્રિલ, ૨૦૨૬: આજે મને નવું શરીર મળી ગયું છે."
હવેલીની બહાર અજય જેવો જ દેખાતો એક માણસ હાથમાં બેગ લઈને નીકળી રહ્યો હતો. તેની આંખોમાં એક વિચિત્ર ચમક હતી અને તેના હોઠ પર પેલું જ ભયાનક સ્મિત હતું જે અરીસામાં દેખાયું હતું. અસલી અજય કદાચ હંમેશા માટે એ કાચની દુનિયામાં કેદ થઈ ગયો હતો.
બોધ: કેટલીક વાર સત્ય જાણવાની જિજ્ઞાસા આપણને એવી જગ્યાએ લઈ જાય છે જ્યાંથી પાછા ફરવાનો કોઈ રસ્તો હોતો નથી.
No comments:
Post a Comment