કચ્છના રણની સરહદે આવેલું 'કાળું ડુંગર' ગામ તેના શાંત વાતાવરણ માટે જાણીતું હતું, પણ ત્યાંના વડીલો કહેતા કે સૂર્યાસ્ત પછી પહાડો સાથે વાતો ન કરવી. નીરવ, એક યુવાન સાઉન્ડ એન્જિનિયર, અવનવા અવાજો રેકોર્ડ કરવાના શોખ સાથે અહીં આવ્યો હતો. તેને લાગતું હતું કે આ બધી માન્યતાઓ માત્ર પ્રવાસીઓને ડરાવવા માટે છે.
એક સાંજે નીરવ પોતાનું અત્યાધુનિક રેકોર્ડિંગ મશીન અને હેડફોન લઈને પહાડની એક એકાંત ગુફા પાસે પહોંચ્યો. ત્યાં પવનનો અવાજ ખૂબ જ સુંદર હતો.
રેકોર્ડિંગનું રહસ્ય
નીરવે રેકોર્ડિંગ ચાલુ કર્યું અને માઈક ગુફા તરફ રાખ્યું. તેણે હેડફોન પહેર્યા અને અવાજ સાંભળવા લાગ્યો. શરૂઆતમાં બધું સામાન્ય હતું—પવનનો સુસવાટો અને દૂરથી આવતો પક્ષીઓનો અવાજ. પણ અચાનક, તેને હેડફોનમાં એક ધ્રૂજતો અવાજ સંભળાયો.
"નીરવ... અહીં જો..."
નીરવ ચોંકી ગયો. ત્યાં આજુબાજુ કોઈ નહોતું. તેણે રેકોર્ડિંગ બંધ કર્યું અને ફરીથી સાંભળ્યું. તેને લાગ્યું કે કદાચ કોઈ પડઘો હશે. તેણે ફરીથી માઈક ચાલુ કર્યું અને જોરથી બૂમ પાડી, "કોણ છે ત્યાં?"
સામેથી પડઘો આવ્યો, પણ તે પડઘો નહોતો. તે અવાજ નીરવની બૂમ પાડ્યાના પાંચ સેકન્ડ પહેલા આવ્યો હતો! જાણે કે પહાડો નીરવ શું બોલવાનો છે તે પહેલેથી જ જાણતા હોય.
ભૂતકાળની ચીસ
નીરવ ગભરાઈને સામાન પેક કરવા લાગ્યો, પણ તેનું રેકોર્ડિંગ મશીન આપમેળે ચાલુ થઈ ગયું. હવે હેડફોનમાં તેને રડવાનો અવાજ સંભળાવા લાગ્યો. એ અવાજ બિલકુલ તેના જેવો જ હતો. તેણે હેડફોન ફેંકી દીધા, પણ અવાજ હજી પણ હવામાં ગુંજતો હતો.
તે દોડતો દોડતો નીચે ગામ તરફ જવા નીકળ્યો. રસ્તામાં તેને એક જૂની વાવ મળી. વાવ પાસે એક વૃદ્ધ સ્ત્રી બેઠી હતી. નીરવે હાંફતા હાંફતા પૂછ્યું, "માજી, આ પહાડોમાં શું છે? મારો અવાજ મારી પહેલા કેવી રીતે સંભળાય છે?"
માજીએ તેની તરફ જોયું પણ તેમની આંખો સફેદ હતી. તેમણે હસીને કહ્યું, "દીકરા, આ પહાડો પડઘા નથી પાડતા, એ તો સમયને ગળી જાય છે. જે અવાજ તું સાંભળે છે, એ તારો ભૂતકાળ નથી, પણ તારું ભવિષ્ય છે."
ભયાનક અહેસાસ
નીરવને આ વાત સમજાઈ નહીં. તે ગામમાં પોતાની રૂમ પર પહોંચ્યો અને ડરના માર્યા બારણું બંધ કરી દીધું. તેણે વિચાર્યું કે સવારે તે અહીંથી નીકળી જશે. રાત્રે બે વાગ્યે તેને પોતાના રેકોર્ડિંગ મશીનમાંથી એક અવાજ સંભળાયો. તે અવાજ ખૂબ જ દર્દનાક હતો, જાણે કોઈનું ગળું દબાવવામાં આવી રહ્યું હોય.
રેકોર્ડિંગમાં અવાજ આવ્યો: "ના... મને છોડી દો... દરવાજો ખોલો!" અને પછી એક જોરદાર પછડાટનો અવાજ આવ્યો.
નીરવને પરસેવો છૂટી ગયો. તેને લાગ્યું કે કોઈ મુસીબતમાં છે. અચાનક તેના રૂમનો દરવાજો કોઈએ જોરથી ખખડાવ્યો. તે જ ક્ષણે તેને અહેસાસ થયો કે રેકોર્ડિંગમાં જે અવાજ હતો, તે હૂબહૂ અત્યારે જે થઈ રહ્યું હતું તેવો જ હતો.
તેણે બારીમાંથી બહાર જોયું. બહાર કોઈ માણસ નહોતો, પણ હવામાં એક ધૂંધળી આકૃતિ હતી જે બિલકુલ નીરવ જેવી જ દેખાતી હતી. એ આકૃતિ નીરવની અંદર આવવા માંગતી હતી જેથી તે આ દુનિયામાં પાછી આવી શકે.
અંતિમ વળાંક
બીજા દિવસે સવારે પોલીસને નીરવની રૂમમાંથી માત્ર તેનું રેકોર્ડિંગ મશીન મળ્યું. નીરવ ત્યાં નહોતો. જ્યારે પોલીસે રેકોર્ડિંગ સાંભળ્યું, ત્યારે તેમાં છેલ્લી પાંચ મિનિટમાં માત્ર એક જ અવાજ હતો—એક માણસના ચાલવાનો અવાજ અને પછી એક લાંબી શાંતિ.
ગામના લોકો કહે છે કે આજે પણ જો કોઈ રાત્રે કાળું ડુંગર પાસે જાય અને શાંતિથી સાંભળે, તો તેને નીરવનો અવાજ સંભળાય છે. પણ એ અવાજ મદદ માટે નથી હોતો... એ અવાજ નવા આવનારા મુસાફરને અંદર બોલાવવા માટે હોય છે.
નીરવ હવે પોતે જ એક પડઘો બની ગયો હતો, જે ક્યારેય શાંત થવાનો નહોતો.
રહસ્ય: અવાજ ક્યારેય મરતો નથી, તે માત્ર સમયના પડરોમાં છુપાઈ જાય છે. સાવધ રહેજો, ક્યારેક તમારો પોતાનો અવાજ જ તમારો દુશ્મન બની શકે છે.
No comments:
Post a Comment