શહેરના ઘોંઘાટથી દૂર, ટેકરી પર આવેલા જૂના બંગલામાં આર્યન એકલો રહેતો હતો. એ રાત્રે વરસાદ ધોધમાર વરસી રહ્યો હતો. આકાશમાં વીજળીના કડાકા થઈ રહ્યા હતા. અચાનક, રાત્રે બરાબર બે વાગ્યે આર્યનના બેડરૂમનો દરવાજો આપમેળે ખુલ્યો—'કચડ્ડ...' અવાજ સાથે.
આર્યનની આંખ ખુલી ગઈ. તેણે જોયું તો સામે કોઈ નહોતું, પણ પરસાળમાં ભીના પગલાંની છાપ દેખાતી હતી. નવાઈની વાત એ હતી કે એ પગલાં સીધા તેની પથારી સુધી આવતા હતા અને ત્યાં આવીને અટકી જતા હતા.
રહસ્યમય ફોન કોલ
તેણે હિંમત ભેગી કરીને લાઈટ ચાલુ કરી, પણ પળવારમાં લાઈટ ગુલ થઈ ગઈ. અચાનક ડાઇનિંગ ટેબલ પર પડેલો તેનો લેન્ડલાઇન ફોન રણક્યો. આ ઘરમાં તે એકલો જ હતો અને આટલી રાત્રે કોણ ફોન કરે? તેણે ધ્રૂજતા હાથે રિસીવર ઉપાડ્યું.
સામે છેડેથી માત્ર ભારે શ્વાસોશ્વાસનો અવાજ આવતો હતો.
"કોણ છે?" આર્યને પૂછ્યું. સામેથી એક સ્ત્રીનો ધ્રૂજતો અવાજ આવ્યો: "પાછળ ન જોતો, આર્યન... હું હજી ત્યાં જ છું."
આર્યનના લોહી થીજી ગયું. તે સ્ત્રીનો અવાજ તેની પત્ની માયા જેવો જ હતો, જેનો એક વર્ષ પહેલાં એક કાર અકસ્માતમાં મૃત્યુ થયું હતું.
ભયાનક સત્ય
તેણે ધીમેથી પાછળ વળીને જોયું. બારીમાંથી આવતા વીજળીના પ્રકાશમાં તેણે જોયું કે દીવાલ પર લટકતી તેમની જૂની લગ્નની તસવીર લોહી જેવા લાલ રંગથી ખરડાયેલી હતી. તસવીરમાં માયાની આંખો જાણે તેને જ તાકી રહી હતી.
તેણે દોડીને ઘરની બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ મુખ્ય દરવાજો બહારથી બંધ હતો. અચાનક તેના કાન પાસે કોઈએ ગરમ શ્વાસ છોડતા કહ્યું, "મેં કહ્યું હતું ને, પાછળ ન જોતો."
આર્યને ચીસ પાડી અને તે નીચે ફસડાઈ પડ્યો. સવારે જ્યારે પાડોશીઓએ પોલીસને બોલાવી, ત્યારે ઘર અંદરથી લૉક હતું. આર્યન જીવતો તો હતો, પણ તેની આંખોમાં ભય થીજી ગયો હતો. ઘરની દીવાલ પર કોલસાથી લખેલું હતું: "તેણે મને બચાવી શકી હોત, પણ તેણે ગાડી ન રોકી."
સસ્પેન્સ એ હતું કે, એક વર્ષ પહેલાંના અકસ્માત વખતે ગાડી આર્યન જ ચલાવી રહ્યો હતો, અને પોલીસે તેને ક્લીન ચીટ આપી હતી. પણ શું માયા ખરેખર પાછી આવી હતી, કે પછી આ આર્યનના ગુનાહિત માનસનો ભ્રમ હતો? તે રહસ્ય આજે પણ એ બંગલાની દીવાલોમાં કેદ છે.
No comments:
Post a Comment